Tsuru

De zeilbelevenissen van een Dufour 36 Classic en haar bemanning


1 reactie

We gaan gewoon!

Een paar jaar geleden raakte Michel in de ban van Elena. Dat klinkt verontrustend, maar gelukkig is deze Elena een boot. Elena zeilde met haar bemanning – een jong gezin – in drie jaar tijd de wereld rond. Ook ik werd nieuwsgierig. Las ‘Ritme van de Oceaan’, alweer over een jong gezin dat de wereld rondzeilde. Zouden wij ook zoiets willen? We wikten en wogen, en besloten om maar eens te beginnen met het kopen van een boot. Dat werd Tsuru. Om een cirkeltje rond te maken keurde Olav Cox, auteur van ‘Ritme van de Oceaan’ haar, met het idee van een verre reis. Hij had goede tips. Twee jaar geleden was het een feit, Tsuru was van ons!

De zomervakantie vorig jaar op de wadden was heerlijk en smaakte naar meer. We besloten dat de trip  naar Engeland een soort generale repetitie zou zijn, en dat we daarna zouden besluiten of we het echt zouden gaan doen. En, kort na de geboorte van ons nichtje Elena, weer een cirkeltje rond, namen we dat besluit. We gaan het gewoon doen!!

Niet de wereld rond, drie jaar weg is ons een beetje te gortig en kunnen we bovendien niet betalen. Maar wel één jaar. In juli vertrekken we voor een rondje Atlantic. Via Engeland naar Spanje en Portugal, naar Marokko, de Canarische Eilanden, Kaapverdische eilanden, Suriname en een hele zooi Caribische eilandjes en dan weer terug via de Azoren. Zo ongeveer. Wat een avontuur!

De komende 10 maanden hebben we nog genoeg te doen. Er moet nog flink geklust worden aan Tsuru, daarom varen we haar binnenkort naar een scheepswerf in Arnhem, zodat we er makkelijk naartoe kunnen. En er is nog heel veel te regelen. Huis, werk, school, verzekeringen. We houden jullie op de hoogte!


Een reactie plaatsen

Logistieke operatie

Afgelopen zondag een heuse logistieke operatie: de boot moest naar Noordschans, om daar de mast te laten repareren. Een tochtje van 18 mijl, dus dat is niet wereldschokkend, maar we moesten natuurlijk ook nog naar de boot en daarna weer naar huis. Met z’n vijven – Opa en Michel voorin, ik tussen de autozitjes opgevouwen achterin – reden we van Lent naar Hellevoetsluis. Daar lunchten we (omdat we de tassen met eten thuis hadden laten staan…), waarna ik de heren een behouden vaart wenste en uitzwaaide.

WP_20150830_13_57_47_ProWP_20150830_13_59_46_Pro

Prima weer, beetje weinig wind, dat wel, maar heerlijke temperaturen en een best fijn zonnetje. Op de kant was het wat broeierig, maar ik krijg de indruk dat het op het water goed toeven was. Op onze motorboot 🙂

noordschans

Intussen reed ik een toeristische route naar Noordschans. Een uur rijden, zou het zijn, ware het niet dat er een snelweg afgezet was en ik enorm om moest rijden. Ach, zo zie je nog eens wat. Een kleine twee uur later zat ik met een witbiertje en een boek (en een énorme wesp) op het terras in de haven van Noordschans.

WP_20150830_16_07_48_Pro

Ik had de havenmeester annex meneer van de mastendealer even gevraagd waar we konden aanmeren. Toen Michel, Henk en de jongens de haven binnenvoeren, kwamen hij en een collega naar buiten om even te helpen en gelijk naar de mast te kijken. Zondagmiddag. 17u. Ze zijn in Noordschans al net zo behulpzaam en dienstverlenend als in Brighton. Het lijkt erop dat er – zoals we al verwachtten – een nieuw mastprofiel nodig is. Dat is eigenlijk gewoon de hele buitenkant van de mast. Nu wachten op een offerte, het oordeel van de verzekering en dat soort regeldingen. Nou ja. Tsuru ligt daar prima, en het is toch geen weer om te zeilen.


1 reactie

We staken de plas over!

blog

In een kleine vier weken tijd maakten we deze zomervakantie een tocht naar Zuid-Engeland. En weer terug. Vier weken laten zich niet zomaar vatten in een blog, dus ik probeerde eens iets anders. Hier deel 1 en 2! Het is nogal een klus… Dus: to be continued!

Ik hoop dat de techniek ons niet in de steek laat. Het laden kan even duren, en je kunt ze beter niet tegelijk laden. Mocht je browser het niet zo leuk vinden, dan kun je Google Chrome proberen. Eenmaal geopend kun je m.b.v. de pijltjes naar links en rechts door de presentatie heen gaan. Voor iPhone en Android schijnt er een app beschikbaar te zijn (Prezi).

En lukt het écht niet, dan zal ik een pdf-download voor je maken. Just let me know!

Deel 1

Deel 2


Een reactie plaatsen

Fijn geplande studiedagen!

Jasper was vrij op vrijdag en maandag. Hulde aan de school voor het fijn plannen van deze studiedagen – zo konden wij mooi een lang weekend genieten op het water!

weekendje

Vrijdagochtend, toen we alles ingepakt hadden, naar Hellevoetsluis. Esther, onze gast van de dag, was al eerder gearriveerd (wat een hele prestatie is, met het OV vanuit Groningen. Of zegt dat meer over onze snelheid?). Ze zat op het terras op ons te wachten. Het was prachtig weer, heerlijk warm, maar wel met een klein briesje. Na de lunch gingen we een klein stukje varen. We hadden het plan om ergens voor anker te gaan, en dan wat rond te dobberen met het bijbootje, maar al gauw trok de lucht dicht en leek het te gaan regenen. De buienradar vertelde ons dat de enige bui van Nederland precies boven ons hoofd zat. Terug naar de haven, en daar bleek het wel mee te vallen. Toch het bijbootje opgepompt, Michel ging een stukje roeien met de jongens. Dat vinden ze geweldig, leuker eigenlijk dan op de grote boot varen. Esther en ik schonken een glas wijn in en kletsten wat in de kuip. ’s Avonds ging het toch nog flink regenen en onweren. Niet alleen buiten, maar ook binnen trouwens. Jasper en Julian hadden duidelijk wat moeite om te acclimatiseren. Pas tegen tienen was het eindelijk rustig en konden Michel, Esther en ik een spelletje Pandemie spelen.

Zaterdag waaide het erg hard. Na even rustig opstarten brachten Julian en ik Esther naar Spijkenisse, zodat ze vast een kick-start had voor haar reis terug naar Groningen. We besloten niet te gaan varen, de peuter en kleuter behoefden wat aandacht, en dat gaat niet zo goed samen met harde wind en flinke golven. Gelukkig was overal aan gedacht: in Hellevoetsluis was een theaterfestival waar we ons prima vermaakten. Waar ik vrijdagavond nog als een berg opzag tegen een vakantie van vier weken op de boot, zag ik dat zaterdag weer helemaal zitten. En de rest van het weekend bleef dat gelukkig zo.

Zondag startten we rustig op – zelfs Julian was pas tegen half 9 wakker, Jasper nog iets later. Een klein tochtje op het programma, naar Willemstad. U kent het wel uit de Grote Bosatlas. Tenminste, ik kreeg vage herinneringen aan mijn aardrijkskundelessen. Er stond weinig wind, en we hadden hem in de rug. Perfect weer voor de gennaker. Die deed het prachtig, en zorgde ervoor dat we toch nog een snelheid van een kleine 6 knopen haalden. In Willemstad was het best druk – we hadden het op een zondagavond rustiger verwacht. We konden zelfs niet direct aan de kade liggen. Geen probleem, gezellige grijze duiven (hun eigen woorden) naast ons, die onze kinderen vooral schattig vonden, en zich niet stoorden aan hun gekibbel. Na een rondje door het mooie stadje gingen de heren weer een rondje roeien, en mocht moeders de vrouw het eten bereiden. De jongens kwamen zoetjes aan in het ritme, en gingen zowaar redelijk vlot slapen. Iets om te onthouden voor volgende trips – het lijkt zo’n open deur, maar je vergeet het toch snel. We hebben allemaal even tijd nodig om in het ritme te komen. Rustig aan beginnen dus.

Maandag vertrokken we om 10 uur uit Willemstad – precies op tijd om de brugopening van 10.30u van de Haringvlietbrug te halen. Behalve dan dat ik verkeerd gekeken had, en de openingstijden vanaf 1 juni gewijzigd waren. Ahum. Half uurtje dobberen dus. Ik deed de afwas maar even in de tussentijd, de motor had inmiddels voor genoeg warm water gezorgd. Want ja, dat is ook nog zoiets: de boiler is kapot, dus we hebben nu alleen warm water als de motor voldoende gedraaid heeft. ’t Is ook altijd wat met zo’n boot.

Het plan was om naar Middelharnis te varen en daar even aan te leggen om te lunchen, en daarna door naar Hellevoetsluis. Maar nu wilde het semi-toeval dat ook de mastenklusser die we benaderd hadden voor een mastenklus in Middelharnis zit. We belden of we langs mochten komen. Niet helemaal van harte, maar het mocht. We spraken af dat we de boot later die middag weer zouden brengen, zodat zij een paar weken de tijd hebben om alle klussen te klaren (nieuw toplicht, verstaging checken en waar nodig repareren/vervangen, radarreflector installeren, nieuwe antenne voor de marifoon…). Dus toen hadden we ineens een beetje haast. Halve wind, zeilend verder naar Hellevoetsluis. Ik pakte intussen – onder helling – vast zoveel mogelijk in. In de haven haalden we de Genua naar beneden (man, wat een gevaarte…). Netjes opvouwen lukte niet zo erg door de wind, dus nu ligt er een grote berg zeil in de kajuit. Bijbootje leeg laten lopen. Spullen in de auto.

Vervolgens vertrok Michel in zijn eentje over het water naar Middelharnis. Ik at met de jongens een ijsje in de veronderstelling dat het met de auto vast sneller zou gaan. Dat dat een misvatting was, ontdekte ik toen ik vast even een routeplanner aanzwengelde. Jongens met ijsje en al de auto in, en rijden maar. Dat was nog even spannend, want de tank was bijna leeg. 5 km voor aankomst zag ik een tankstation, en ik gokte er dus maar op dat we het zouden redden om dat op de terugweg te doen. Mijn ETA was net een paar minuten later dan die van Michel, maar het kwam toch netjes uit. Toen ik bij het kanaal kwam zag ik hem precies aan komen varen en kon ik de lijnen aannemen.

We haalden nog wat lijnen en stroomkabels los, zodat we dat niet tegen manuurtarief hoefden laten doen, pakten de resterende spullen in de auto, en hop, terug naar Lent. Nadat we getankt hadden, natuurlijk. Wat later dan gepland, dus Jasper en Julian kregen niet de beloofde pannenkoeken. MacDonalds maakte veel goed.


Een reactie plaatsen

Vakantie!

Twee weken vakantie, heerlijk! En ze zijn omgevlogen. De tuin laat ons zien dat we écht twee weken weggeweest zijn: de radijsjes waren klaar om geoogst te worden, de druiven staan ineens vol in het blad, de rozen hebben dikke knoppen, de bramenstruik is verdubbeld. Kortom, de natuur heeft hard gewerkt in onze afwezigheid!

Maar twee weken, zo voelt het niet. Nou hebben we ook geen twee weken gevaren. Op zondag 3 mei kwamen we in de loop van de middag aan in Hellevoetsluis. Dat is onze nieuwe thuishaven. En ja, jullie missen nog een blog, namelijk van het weekend dat we de boot overgevaren hebben van Lelystad naar Hellevoetsluis. Een aardig tochtje, via Amsterdam en Scheveningen naar de nieuwe haven. We gaan er nog over schrijven!

Goed. We kwamen dus aan in Hellevoetsluis met het plan om maandag te vertrekken naar Bruinisse. De techniek gooide roet in het eten: de startaccu bleek kapot. Door de motor te koppelen aan de service accu kregen we hem toch aan de praat. Met de omgekeerde wisseltruuk hoopten we vervolgens dat de startaccu opgeladen zou worden. Michel wilde al losgooien. Dat vond ik toch niet zo’n goed idee: eerst maar eens zien of het echt zou werken. Na een uur naar het gepruttel van de motor geluisterd te hebben, was het tijd voor de test. Motor uit en starten maar. Niks. Accu dood. Dat werd niet vertrekken, maar eerst op zoek naar een nieuwe accu. Dat combineerden we met een beetje shoppen in Hellevoetsluis. Ach, ook dat is vakantie. De startaccu die we kochten bij een auto-onderdelenhandel bleek net niet te passen, dus Michel waagde er een tweede tripje aan. De watersportzaak in Stellendam had wel wat we zochten.

’s Middags kwamen mijn ouders, Grote Opa en Oma. Die waren met de camper op pad door Nederland, en waren in Zeeland begonnen. Hellevoetsluis was een prima tussenstop. Ze mochten op de parkeerplaats van de haven blijven overnachten.

Dinsdag (Bevrijdingsdag) waaiden de koeien van de dijk. Geen weer om te vertrekken dus. Bovendien hadden we bezoek. Met de jongens op hun loopfiets verkenden we het vestingstadje en bezochten we het brandweermuseum. We wisten net op tijd te schuilen voor de enorme plens- en onweersbuien. Toen we terugliepen naar de haven, zagen we één eenzaam bootje op het water. Het ging flink op en neer. Ik was er niet rouwig om dat wij dat niet waren. Aan het eind van de middag gingen opa en oma weer verder, en bleven wij verder maar binnen. Flink schommelend op de golven.

Ook woensdag waaide het het nog flink, windkracht 7 a 8. We zetten de windmeter even aan en zagen af en toe rond de 40 knopen voorbij komen. Geen weer om je op het water te wagen. In het water, dat was een beter idee. We gingen ’s middags naar het zwembad van Hellevoetsluis, dikke pret. ’s Ochtends brachten we nog een bezoekje aan het pittoreske Brielle, waar we een leuk koffietentje vonden mét een enorme speelkamer. Konden wij ook eens rustig koffie drinken 🙂

En zo was het al donderdag geworden en hadden we nog geen meter gevaren. Maar het was eindelijk zo ver! Op naar Bruinisse! We hadden bedacht om om half 12 door de Haringvlietbrug te varen, maar de jongens (en wij) waren inmiddels in vakantiemodus en sliepen uit. 9 uur vertrekken bleek te uitdagend. Anderhalf uur later vertrokken we dan toch, met weinig westenwind, al motorzeilend. Later op de dag ging het harder waaien. Precies op tijd voor de brugdoorvaart van 13u kwamen we aan bij de Haringvlietbrug. Dat ging lekker vlot! Daarna de Volkeraksluis. De brug daar zou 18,3m hoog moeten zijn. Wij zijn volgens het boekje 16 meter hoog. Zou makkelijk moeten passen. Wij hadden het idee dat het maar nét paste. Daarna konden we een stukje écht zeilen, zonder motor, maar na een half uurtje moesten we alweer pal tegen de wind in en ging de motor bij. Na de Krammersluis kwamen we op zout water terecht en kort daarna passeerden we de Grevelingensluis, met de jachthaven van Bruinisse in het zicht. Flink aan de bak met lijnen en fenders dus, met al die sluizen. En de jongens en ik voelden ons niet al te jofel, met dank aan de onstuimige golven. In Bruinisse kwamen we kort na sluiting van het Havenkantoor aan, dus we bleven liggen aan de meldsteiger.

Jasper had zich al enorm verheugd op het krabben vangen, dus amper aangelegd werd de krabbenhengel tevoorschijn gehaald. Terwijl ik het eten kookte, waren de heren aan het vissen. Trots kwamen ze thuis met een emmer vol kwallen en twee krabben.

De volgende dag stond er nauwelijks wind. We besloten een klein oversteekje te maken naar de Mosselbank, een klein eilandje aan de overkant. Smalle steigers, een uitkijktoren, een grasveldje en een klein bosje. Meer was het niet. Een klein paradijsje. De jongens konden weer kwallen en krabben vangen en lekker spelen. Na een paar uurtjes besloten we nog wat te varen om onze nieuwe Gennaker te proberen. Wattes? Dat is een heel groot zeil, bedoeld om bij weinig wind te gebruiken als je de wind in de rug hebt. Vaak in opvallende kleuren. Zo ook die van ons – we hebben zelf mogen bedenken hoe het patroon eruit moest komen te zien. in een grote slurf wordt hij naar boven gehesen, en zit hij onder en boven vast. Die slurf hijs je er vervolgens vanaf, en hopla! Een mooi gezicht! Hij deed het goed, met de weinige wind kwamen we toch nog een beetje vooruit. Totdat… de schoot los liet (knopen nog even oefenen…) en hij in het luchtledige wapperde. Gauw de slurf er weer omheen, en terug laten zakken door het luik in de voorhut.

Van Bruinisse gingen we op zondag naar Middelburg. Sluis, duurde lang. Daarna stroom mee naar het zuiden, even kunnen zeilen, om onze weg tegen de wind in op de motor te vervolgen. Laatste stukje in de Oosterschelde stroom tegen om in de sluis naar het Veersemeer te komen. Op het Veersemeer nog een lekker stukje kunnen zeilen. Langs het mooie dorpje Veere, waar we tijdens ons huwelijksreisje in 2009 heerlijk oesters hebben gegeten. Memories, memories. Tijd voor de laatste sluis van de dag, om op het Kanaal door Walcheren uit te komen dat ons naar Middelburg leidde. In Middelburg lagen we in de jachthaven midden in het centrum en gingen we nog even een hapje eten. Genieten!

De volgende ochtend weer op tijd vertrekken, we wilden om 9.21 bij de Stationsbrug zijn om optimaal gebruik te maken van de blauwe golf. We moesten onder 5 bruggen door, en de blauwe golf zorgt ervoor dat je nooit lang hoeft te wachten. Dat werkte perfect! Anderhalf uur later waren we in Vlissingen. We wandelden wat door het centrum. ’s Middags gingen we naar Het Arsenaal, een piratenmuseum/atractie, inclusief ‘Kraaiennest’, een 65m hoge uitkijktoren, met mooi uitzicht over de haven en de zee. Veel enorme schepen, en heen en weer racende pilots. Een terrasje bij het clubhuis van de haven, een kanon waar de jongens op konden klimmen, en de dag was weer voorbij.

Michel wilde heel graag naar het buitenland en Oostende bleek binnen bereik. Er was zo’n 15 knopen wind voorspeld uit de goede richting, dus vol goede moed lieten we de haven van Vlissingen achter ons. Die 15 knopen bleek nogal een optimistische voorspelling. De windmeter liet al gauw zien dat het een continue 25 knopen was, een stevige windkracht 6 en ook nog eens pal tegen! Nadat we zo ruim een half uur zeer scherp aan de wind tegen de golven in hadden gebeukt, werden de plannen gewijzigd: over zee naar de Roompot. Een nare tocht, met rottige kurkendraaiergolven. Niet goed voor de maag. Julian en ik verschansten ons in de achterhut. Een goede dut helpt tegen zeeziekte. In de Roompot waren Michel en ik destijds op huwelijksreis, toen in een huisje met uitzicht op de haven – nu met twee kleine jongens in de haven. Een prima plek om onze vakantie af te sluiten. Mooie speeltuin, lekker zwembad (hadden we 5,5 jaar geleden niet gezien… Je let toch op andere dingen als je kinderen hebt 🙂 ). We zijn er 2 dagen gebleven. Nog een tripje naar Neeltje Jans – maar de aanlegsteiger die daar volgens de boeken zou zijn, bleek te zijn verdwenen. Toen maar even geankerd, wat getut op het dek, lekker geluncht, en weer terug naar de haven.

Op Hemelvaartsdag terug naar Hellevoetsluis. Voor dag en dauw – om half 7 vertrokken we, omdat we dan de stroom mee zouden hebben. Dat bleek een kleine miscalculatie. We hadden ook twee uur later kunnen vertrekken… En het zal toch ook eens niet – de wind was ook weer eens anders dan voorspeld. Het eerste stukje héél scherp aan de wind, dus héél scheef. Dat is vet cool als je lekker buiten kunt zijn, maar wij hebben ook twee kleine jongens, die aandacht willen, elkaar in de haren zitten, hun speelgoed door de boot zien vliegen… Acrobatische toeren levert dat op. Ik was dan ook blij toen we op de motor verder gingen. Aan het eind van de middag kwamen we aan in Marina Cape Helius. Ik ruimde wat puin (er vliegt toch nogal wat door de boot als je zo scheef gaat) terwijl de heren op het terras een ijsje aten.

En zo was er alweer bijna een einde aan de vakantie. Nog één nachtje in de thuishaven. Onrustig, want Julian spookte. Maar vervolgens sliepen we wel allemaal tot half 11 uit. Toch vermoeiend, zo’n zeiltrip!

Straf windje in Hellevoetsluis (Marina Cape Helius)

Straf windje in Hellevoetsluis (Marina Cape Helius)

Naar Bruinisse

Naar Bruinisse

Mosselbank

Mosselbank

Kwallen en Krabben @Mosselbank

Kwallen en Krabben @Mosselbank

Gennaker

Gennaker

Van Bruinisse naar Middelburg - Veersemeer

Van Bruinisse naar Middelburg – Veersemeer

Tsuru @Middelburg by Night

Tsuru @Middelburg by Night

Blauwe golf: van Middelburg naar Vlissingen

Blauwe golf: van Middelburg naar Vlissingen

Vlissingen

Vlissingen

Van Vlissingen naar Roompot

Van Vlissingen naar Roompot

Ankeren bij Neeltje Jans

Ankeren bij Neeltje Jans


Een reactie plaatsen

Droge voeten en zwarte handen

Afgelopen vrijdag was het eindelijk zover, Tsuru mag de kant op voor wat onderhoud. De romp moet dringend een keer onder handen genomen worden voor het betere schuur- en polijstwerk en na anderhalf jaar continu in het water gelegen te hebben zijn we ook benieuwd hoe het onderwaterschip er nog uit ziet.

Zo gezegd, zo gedaan en samen met mijn vader staan we vrijdagochtend klaar om naar de botenlift te varen. De havenmeester geeft echter aan dat we pas over anderhalf uur aan de beurt zijn en dat geeft ons de tijd om eerst een aantal lijnen in de mast te vervangen. Maar hoe kun je een lijn die helemaal naar het topje van de mast loopt vervangen, zonder zelf helemaal naar boven te klimmen? Simpel, gewoon met duct tape het uiteinde van de nieuwe lijn verbinden met het uiteinde van de oude lijn en dan voorzichtig aan de oude lijn trekken totdat je de nieuwe lijn weer in je handen hebt. Ondertussen wel hopen dat niet halverwege de duct tape los laat en de lijn ergens in mast blijft steken… Is uiteindelijk met deze methode voor alle vier de lijnen goed gekomen.

De havenmeester geeft hierna het sein dat we naar de botenlift mogen varen. Dit is een een grote stellage waar de boot, tussen twee banden om de romp, uit het water gehesen en vervolgens op een bok geplaatst wordt.IMG_2457

Aanvankelijk leek dit een eenvoudige klus die de havenmeester wel even kon uitvoeren, tussen alle bootjes die weer het water in willen. Maar het blijkt dat Tsuru er niet zo van houdt om op het droge te staan. Eerst leek de bok te klein, maar later bleek dat niet zo te zijn. Toen moesten er andere steunen gevonden worden voor de bok en daarna zaten de huiddoorvoeren van de romp precies op de plek waar de steunen van de bok zitten en daar wil je je boot niet op laten steunen. Na ruim een uur prutsen staat Tsuru dan toch fier op de kant. Een eerste inspectie laat ook zien dat het onderwaterschip er nog redelijk goed uit ziet en het slechts wat licht opgeschuurd moet worden, waarna een nieuw laagje antifouling het afmaakt. Antifouling is overigens een nogal giftige verf die er voor zorgt dat er geen aangroei ontstaat op de romp onder water. Na een gesprek met de klusjesman die de romp gaat poetsen sluiten we de dag maar af.

Tweede paasdag gaan mijn vader en ik opnieuw naar Lelystad om het onderwaterschip op te schuren. Na aankomst blijkt dat de romp al een eerste schoonmaak behandeling heeft gekregen om het ergste vuil eraf te krijgen, het echte schuren en polijsten zal de komende week plaats vinden. Wij gaan zelf aan de slag met emmers heet water, een scheut St Marc en eenvoudige schuursponsjes, om al het vuil van het onderwaterschip te verwijderen en tegelijk de ergste oneffenheden glad te schuren. Het blijkt een klus te zijn waarvan je erg vies wordt, maar die verrassend snel opschiet. Na nog geen twee uurtjes hard werken is het hele onderwaterschip onder handen genomen en ziet het er al gelijk heel strak uit. Het weer schoon krijgen van onze handen is meer werk… Nu nog de antifouling aanbrengen, maar dat kan pas aankomend weekeinde nadat het giftige goedje hopelijk bezorgd is vanuit IJmuiden.

Voor: IMG_8138  Na: IMG_8160

De klusdag wordt afgesloten met een eerste test van alle nieuw aangeschafte apparatuur aan boord en na het aansluiten van de nodige draden en pluggen lijkt het allemaal nog te werken ook. Toch mis ik nog een paar essentiële draden, waardoor alles nog niet definitief aangesloten kan worden. Dat komt een volgende keer wel aan de beurt. Tevreden snorren we weer terug richting het zuiden, nu maar snel in bad!


2 reacties

Schoon schip

Het was rustig op dit blog, en niet zonder reden: ook Tsuru lag er rustig en eenzaam bij de afgelopen tijd. Michel is tussendoor nog wel een keertje langs de boot geweest, om het een en ander klaar te maken voor de montage van diverse gadgets. Ook volgde hij een cursus Meteo – wij hebben geen weerman meer nodig!

Maar nu was het tijd voor wat actie. Over 2 weken gaat Tsuru het water uit, zodat de romp gepoetst kan worden en het onderwaterschip schoongemaakt kan worden. Ook vervangen we dan het toplicht en monteren we een radarreflector. Daarna varen we via Amsterdam – waar we onze nieuwe zeilen gaan ophalen – naar Hellevoetsluis, onze nieuwe thuishaven voor het komende seizoen.

Gisteravond gingen we dus samen, rechtstreeks vanuit de Efteling, naar Lelystad, zodat we de boot weer toonbaar konden maken. De jongens gingen met opa en oma mee, na ons gezellige dagje. Gisteren was een mooie dag, zonnig, maar wel koud. Dus toen wij in het donker in de haven aankwamen, was het even afzien! Na een klein uurtje had de kachel Tsuru tot behaaglijke temperaturen gestookt, en konden wij toch enigszins comfortabel onder de wol.

Vanmorgen eerst een klein stukje varen. We lagen nog altijd in een box die niet van ons was. Dat mocht, omdat we één van de weinige boten waren die niet uit het water gingen deze winter, en zo lagen we wat dichterbij. De komende weken gaan de meeste boten het water weer in, dus wij moeten plaats maken. Maar dat was niet de enige reden: voor een goede poetsbeurt is water ook wel  handig, en dat was nog niet beschikbaar op de steiger. Even aanmeren bij het havenkantoor dus.

Bij het afmeren kwamen we er snel achter dat de landvasten achter aardig wat te verduren gehad hadden. Op een aantal plekken waren ze flink versleten. Op het lijstje voor Kniest dus.

Met wat hulp van de havenmeester legden we aan. We vulden de watertank, en met goede hoop op warm water zette ik de boiler en de waterdruk aan. Die hoop was snel de grond in geboord… Achterop de boot begon iets te spuiten… We hadden de dekdouche even over het hoofd gezien bij het winterklaar maken. Kapot gevroren. Helaas ook niet afsluitbaar, dus geen waterdruk, en dus ook geen warm water vandaag. En nog iets voor op het lijstje voor Kniest.

We gingen Tsuru te lijf met poetsdoeken, schrobbers, groene aanslagverwijderaar en niet te vergeten een hogedrukspuit. Vooral die laatste bleek behoorlijk effectief. Na een paar uur bikkelen in de ijzige kou (hier moet ik Michel toch wel de meeste credits voor geven) was onze boot weer stralend wit. Tot we er met onze vieze voeten overheen liepen. Zo blijf je bezig.

De zeilen er nog af, de spullen weer naar de auto, en Tsuru terugvaren naar haar eigen plekje. Iets later dan gepland zaten we weer in de auto en konden we onze knullen ophalen bij opa en oma. Dit zijn nou niet de dagen waar ik het meest van geniet, bewolkt, ijzig koud, en alleen maar poetsen en klussen… Maar je moet er wat voor over hebben, zeggen ze. Ik kijk uit naar de zonnige tochten!

Oh ja, te koud voor foto’s, behalve deze ‘before’ van de groene kuip:

Groene Tsuru


Een reactie plaatsen

Winterpret

Al weer veel te lang geleden genoten we van de wind en het water met Tsuru. De afgelopen maanden nodigden niet echt uit om nog het water op te gaan en al die tijd ligt ze werkloos in de haven. Wachtend op betere tijden en vooral warmer weer.

Niet dat de boot vergeten is de afgelopen tijd. In tegendeel; op oudejaarsdag ben ik met Jasper nog heel vroeg inkopen gaan doen bij de watersportjuwelier in Almere. 15% korting wanneer je voor 10:00u bij de kassa bent, maakt erg kooplustig! We zijn tenslotte Hollanders… Nu hebben we ook nog een hele wensenlijst en een aantal van de grote wensen zijn dan ook aangekocht. Een mooie GPS-plotter, met digitale kaart van geheel west Europa, die ons precies vertelt waar we zijn en waar we naar toe moeten. Daarnaast een AIS-transponder die onze positie en koers uitwisselt met andere schepen, zodat we van elkaar op de hoogte zijn of we op ramkoers zitten en bijtijds onze koers kunnen verleggen. Deze transponder wordt gekoppeld aan de plotter zodat op het beeldscherm alle informatie zichtbaar is. Een Navtex is ook gekocht zodat we overal op zee weer- en veiligheidsberichten kunnen ontvangen. Ondanks de aanzienlijke korting is het wel slikken wanneer ik de eindafrekening op de kassa zie verschijnen.

Desondanks zo blij als een kind de winkel uit en met Jasper naar Lelystad gereden om even te controleren of alles nog goed was. Gelijk ook de thuis gerepareerde waterpomp van de motor weer gemonteerd en even de motor laten test draaien. Alles lijkt weer helemaal in orde. Verbaas me er telkens over dat klussen aan een motor, ook voor een niet-techneut die ik ben, eigenlijk erg simpel is. Je moet het alleen aandurven en vooraf alles goed uitzoeken.

In het nieuwe jaar zijn er ook nog wat aankopen gedaan. Zo is er een mooi lampje met de post binnen gekomen. Het is een LED-navigatielamp en ankerlicht tegelijk en dat spaart gigantisch in stroom. Nu is stroom op een zeilboot altijd een issue, dus hoe lager het verbruik hoe beter het is. Deze lamp moet echter wel boven op de mast gemonteerd worden en dat is nog een uitdaging. Waarschijnlijk kunnen we hem monteren wanneer de boot in het voorjaar uit het water gaat voor wat onderhoud aan de romp.

Afgelopen woensdag met pap naar Boot in Duesseldorf geweest. De grootste watersportbeurs van Europa, waar we een hele dag ons vergaapt hebben aan grote, mooie en vooral ook dure zeiljachten. Zonder blikken of blozen stappen we aan boord van een jacht dat meer dan een miljoen € kost en laten we ons door de verkoper heel wijs informeren naar de verschillende mogelijkheden. Net zo makkelijk stappen we weer van boord en beseffen dat een winnend staatslot de enige mogelijkheid is om ooit in de verleiding te komen zoiets aan te schaffen. Al dat kijken maakt hongerig en in het restaurant zwichten we wel voor de verleiding om een erg royaal gevuld bord met schnitzel, friet en groente te nemen. Dat kunnen die Duitsers toch weer uitstekend voor elkaar krijgen. Uiteindelijk koop ik in een van meerdere hallen met toeleveranciers een heleboel lijnen. Mooie rekvrije Dyneema vallen voor de nieuwe genua en het grootzeil, plus nog wat andere noodzakelijke lijnen. Hiermee kunnen eindelijk alle oude nog aanwezige lijnen vervangen worden.

Moe, maar voldaan rijden we weer naar Nederland en ondertussen bedenk ik me dat al die aangeschafte spullen ook nog gemonteerd moeten worden…

IMG_7736